Rzeczowniki japońskie




Rzeczowniki japońskie (名詞 meishi) nie mają rodzajów gramatycznych, nie odmieniają się liczby, a przypadki tworzą poprzez dodanie odpowiednich partykuł.

Liczba rzeczowników japońskich wskazywana jest przez liczebniki (dwa, sto, osiem milionów itp..) lub zaimki liczebne (dużo, wiele itp.), albo (co zdarza się dość często) trzeba domyślić się jej z kontekstu.  Użycie liczebników wymaga klasyfikatorów – morfemów, które przyporządkowują rzeczowniki do określonych klas pojęciowych. Niekiedy japońszczyzna uznaje za konieczne specjalne podkreślenie mnogości. Wówczas liczba tworzona jest poprzez dodawanie sufiksów takich jak: –ra (kare-ra – oni), –tachi (hito-tachi – ludzie) czy –domo albo poprzez podwojenie (reduplikację) wyrazu, np.: hito-bito (ludzie).

Funkcję rzeczownika w zdaniu określają partykuły należące do grupy partykuł przypadka (czyli pełniące funkcję wykładnika przypadka, np. -no – partykuła dopełniacza; albo odpowiadające polskim przyimkom, np. –kara – od, z).

Do rzeczowników często dodaje się przedrostki, które nadają wyrazom grzeczności i/lub elegancji. Najpowszechniej używane są prefiksy o- (w przypadku wyrazów czysto japońskich) lub go- (dla słów sino japońskich). Język grzecznościowy przewiduje również stosowanie wyrazów bardziej eleganckich, wywyższających odbiorcę wypowiedzi lub uniżających jej nadawcę. Podobne zestawy wyrazów można znaleźć też w polszczyźnie, np.: nazwisko – godność, żona – małżonka, adwokat – mecenas.

ikona wpisu: ragesoss / Foter.com / CC BY-SA



Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz