Pochodzenie kanji




Nie jest pewne, kiedy rozpoczęło się tworzenie pisma chińskiego znaki chińskie – jap. kanji). Najstarsze znane przykłady znaków chińskich pochodzą z XVIII-XII w. p.n.e. Jednakże już wtedy był to rozwinięty system pisarski, zbliżony formą do dzisiejszego. Znaleziska datowane na okres sprzed 1400 r. p.n.e. pozwalają wyróżnić ok. 3.000 znaków, z których większa część jest w użytku do dnia dzisiejszego. Formy graficzne poszczególnych znaków ustaliły się w okresie Qin (221-206 r. p.n.e.).

Pierwsze znaki były piktogramami, dosłownymi czyli wizerunkami przedmiotów, osób, zwierząt i roślin. Ok. 210 r. p.n.e. zaczęto tworzyć znaki złożone z dwóch części: jednej sugerującej wymowę i drugiej – wskazującej znaczenie. W ten sposób znaleziono sposób na przedstawienie między innymi pojęć abstrakcyjnych.

Najstarsze ze znanych inskrypcji składają się z 10-60 znaków wypisanych na kości lub skorupie żółwia, używanych podczas obrzędów wróżebnych. Pochodzą z czasów dynastii Shang (XVIII-XII w. p.n.e.). Kolejne stadia rozwoju pisma chińskiego znajdowane są na tzw. „starożytnych figurach” (gu-wen) z czasów późniejszej dynastii Shang (ok. 1123 r. p.n.e.) i początków dynastii Zhou (1111-225 r. p.n.e.). Najczęściej używanym w tym okresie stylem pisarskim było pismo wielkopieczęciowe (ta-chuan). Za czasów dynastii Qin styl ten został zastąpiony przez pismo małopieczęciowe (xiao-chuan). W tym okresie wynaleziono pędzelek pisarski. W rezultacie zmienił się kształt znaków – zaokrąglone formy przypominające rysunki zostały zastąpione przez uproszczone, bardziej kanciaste kształty. Wcześniejsze znane znaki były ryte w kości, metalu, kamieniu.

ikona wpisu: karitsu / Foter.com / CC BY-SA



Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz