Pismo bogów




jindai-moji - japonia-info.pl

Jindai-moji, czyli „pismo z czasów bogów*” – w skrócie „pismo bogów” – to termin używany jako określenie sylabariuszy rzekomo stworzonych jeszcze przed przejęciem przez Japończyków pisma chińskiego. Miały to być systemy używane do zapisu języka japońskiego w najdawniejszych czasach.

jindai-moji - japonia-info.pl

Historie dotyczące istnienia rodzimego starożytnego pisma powstały w Japonii w połowie okresu Kamakura (1192-1333). Miały one stanowić poparcie dla teorii oryginalności sylabariuszy kana (hiragana i katakana), utworzonych jakoby nie na bazie znaków chińskich, ale w oparciu o prastare pismo japońskie. „Uwatsuki” (dzieło z 1223 r. n.e.) wskazuje syna Susanoo-no mikoto, Itakeru-no mikoto, jako autora pierwszego pisma japońskiego, nazwanego jingū-moji (święte pismo). Jingū-moji było nawet używane potem do notowania pism shintoickich. W epoce Edo (1600-1868) gorącymi orędownikami teorii jindai-moji byli uczeni kokugaku (szkoły narodowej), np. Hirata Atsutane. Natomiast do jej przeciwników zalicza się Motooriego Norinagę. Z akademickiego punktu widzenia wynikli badań Yamady Yoshio dostarczyły przekownywających dowodów umożliwiających całkowite odrzucenie teorii o istnieniu starożytnego pisma japońskiego.

Jednym z dowodów na stosunkowo późne powstanie „starożytnych” alfabetów jest liczba zawartych w nich samogłosek: pięć zamiast ośmiu. Wiadomo natomiast, że w starojapońskim istniało osiem samogłosek, czego dowodem jest choćby konsekwentna notacja tych dźwięków za pomocą man’yōgany.

Dziś znamy co najmniej tuzin takich sylabariuszy, jednakże w 1953 r. wspomniany już Yamada Yoshio udowodnił, że żadne z jindai-moji nie zostało stworzone przed epoką Heian (794-1192). Większość z nich powstała zapewne po najazdach Hideyoshiego Toyotomiego na Koreę (XVI w.) i została zainspirowana koreańskim pismem fonetycznym (hangul) stworzonym w połowie XV w. przez króla Sejonga. Najpopularniejsze z jindai-moji jest niemal dokładną kopią hangulu. Niektóre ze znaków japońskich (np. „mu” albo „to”) są wręcz identyczne z ich koreańskimi odpowiednikami fonetycznymi. Inne są tylko nieco przekształcone.

Poszczególne sylaby utworzono łącząc spółgłoskę (górna część znaku) z samogłoską (część dolna).
Jindai-moji były w Japonii bardzo popularne do końca wojny na Pacyfiku. W latach ’30 XX w. pisano o nich w każdym podręczniku historii. Obecnie wspomina się o ich istnieniu, przy czym podkreślany jest fakt ich sfabrykowania.

* „czasy bogów” – okres od powstania świata do czasów cesarza Jimmu



Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz