„O” czy „go” – cz.1

W japońszczyźnie występuje szereg przedrostków, które nadają słowom uprzejmy i/lub elegancki wydźwięk. Najpopularniejsze z nich to „o” i „go”. Oprócz nich stosowane są niekiedy również: „on”, „mi”, „ki”, „gyo”.

Niektóre wyrazy występują właściwie wyłącznie z przedrostkami honoryfikatywnymi, np.: o-cha (herbata), o-kane (pieniądze), o-naka (brzuch), go-han (posiłek, ryż), o-miyage (podarunek), o-tsuri (reszta).

O

Przedrostek dodawany do wyrazów czystojapońskich (o-kane) i niektórych, ściśle określonych, sinojapońskich (o-cha).
Wyrazy sinojapońskie, do których dodaje się przedrostek „o”: o-cha (herbata), o-rei (ukłon), o-genki (zdrowie), o-denwa (telefon), o-benkyo (nauka), o-bento (drugie śniadanie), o-ryori (potrawa), o-jozu (zdolny), o-yasai (warzywo), o-niku (mięso), o-jikan (czas), o-jama (przeszkadzanie), o-kashi (ciastko), o-jo-san (panna, córka), o-sewa (pomoc), o-shogatsu (Nowy Rok), o-furo (kąpiel), o-tenki (pogoda).

Przedrostka „o” nie dodaje się do wyrazów:

  • zaczynających się od „o”, np.: o-oishii (smaczny), o-obi (pas do kimona);
  • bardzo długich, np.: o-jagaimo (batat), o-horenso (szpinak);
  • pochodzących z języków zachodnich, np.: o-kurisumasu (Boże Narodzenie), o-bātā (masło).

Wyjątkami od tej ostatniej reguły są zapożyczenia, które na tyle długo wchodzą w skład słownictwa japońskiego, że brzmią w uszach Japończyków swojsko, np.: o-tabako (tytoń), o-zubon (spodnie), o-biru (piwo), o-sosu (sos), o-jaga (skrót od „jagaimo”).

czytaj cz. 2

ikona wpisu: Fleuret / iW / CC BY-NC

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz