Nengō – nazwy er

System ten został zapożyczony z Chin. Nazwy er (年号, nengō) do dziś służą Japończykom do określania dat, np. na oficjalnych dokumentach często wymagane jest podanie roku w tym systemie. Zamiast „rok 2005” pisze się „Heisei 17” lub „H17”. Często zamiast pełnej nazwy używa się jej pierwszej litery łacińskiej, czyli S=Shōwa (昭和), H=Heisei (平成).

reiki - japonia-info.pl

Pierwszy rok panowania cesarza (gannen, 元年) rozpoczyna się wraz z jego wstąpieniem na tron, a kończy 31 grudnia danego roku. Czyli jeśli władca wstąpiłby na tron 31 grudnia, to pierwszego stycznia rozpocząłby się już drugi rok jego panowania. Rok „zmiany” cesarza ma dwie nazwy – jest zarówno ostatnim rokiem panowania poprzednika (np. Shōwa 64), jak i pierwszym rokiem panowania nowego władcy (np. Heisei 1).

Pierwszym oficjalnym nengō była nazwa Taika (Wielka Zmiana, 大化), wprowadzona w 645 r. przez cesarza Kōtoku (孝徳) dla podkreślenia wagi przemian, jakie miała przynieść Reforma Taika (大化の改新;  Taika-no Kaishin). Aż do wstąpienia w 1868 r. na tron cesarza Meiji (明治) era mogła zmieniać się wielokrotnie za panowania jednego władcy. Okazją do rozpoczęcia nowej ery mogło być świętowanie jakiegoś wydarzenia, chęć odwrócenia złego losu, przyciągnięcia pomyślności itp. Szczególnie lata niepomyślne wg astrologii bazującej na cyklu sześćdziesięcioletnim (tzn. pierwszy, kakurei, 革令; piąty, kakuun, 革運; i 58., kakumei, 革命) wymagały wprowadzenia nowej ery, żeby zapobiec nieszczęściom. Nigdy też nazwa ery nie stawała się pośmiertnym imieniem władcy.
Od 1868 r. obowiązuje zasada „jedno panowanie = jedna era” (一世一元; issei-ichigen). Również od tego czasu nazwa ery staje się pośmiertnym imieniem cesarza. Panujący cesarz nie jest nazywany ani swoim prawdziwym imieniem, ani nazwą ery. Mówi się o nim albo „tennō-heika” (Jego Wysokość Cesarz, 天皇陛下), ewentualnie „kinjō-tennō” („obecnie panujący”, 今上天皇). Po Restauracji Meiji zdarzało się, że osoby urodzone przed 1868 r. nie podawały nazwy ery, w której przyszły na świat, tylko wpisywały „okres Edo” (江戸時代).

Najdłuższą erą było panowanie cesarza Shōwa, które trwało 64 lata (1926-1989). Najwięcej er było za cesarzy: Godaigo (1318-1339) i Gohanazomo (1429-1464) – po osiem. Większość nengō składa się z dwóch znaków, choć istnieje też kilka, które – naśladując trend chiński – były konstruowane z czterech symboli. Chronologia japońska obejmuje obecnie blisko 250 nengō, jednakże wszystkie te nazwy są kombinacjami zaledwie 72 znaków. Przy czym 30 kanji zostało użyte tylko jeden raz.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz