Kimono – garść ciekawostek

kimono - japonia-info.pl

Kimono, czyli tradycyjny japoński strój to temat dzisiejszego wpisu opublikowanego w ramach 34. akcji “W 80 blogów dookoła świata”, poświęconej ubiorom w wybranym kraju. W przypadku Japonii to temat rzeka, bo wbrew temu, co mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, tradycyjne stroje japońskie to bogactwo odmian i stylów. Trzeba tylko odrzucić standardowe skojarzenie, że Japończycy chodzą w rodzaju szlafroków ;-) Dlatego też dziś postanowiłam zebrać dla Was garść ciekawostek, które – mam nadzieję – staną się punktem wyjścia do zgłębiania tematu.

    1. Kimono (着物) znaczy po prostu “ubranie” (dosłownie “rzecz, w którą się ubiera”).
    2. Im młodsza dziewczyna / kobieta, tym dłuższe rękawy wypada jej nosić. Panny mogą zatem paradować w kimonach zwanych furisode (振袖, “powiewające rękawy”), mężatki zakładają tomesode (留袖, “przytrzymane rękawy”).
    3. W epoce Edo tomesode zakładały także panny, które ukończyły 19. rok życia. Obecnie granica ta przesunęła się na 23. rok życia.
    4. Rękawy kimon służyły też, już od czasów epoki Heian, do przekazywania informacji o uczuciach. Umiejętnym machnięciem można było poinformować kogoś o swojej miłości albo okazać smutek z powodu rozstania. Mokre (od łez) rękawy były symbolem tęsknoty, żalu po rozstaniu, cierpienia z powodu nieodwzajemnionego uczucia.
    5. Kimona nie mają kieszeni, więc drobne rzeczy chowa się do… rękawów.
    6. Funkcję kieszeni pełniły też pojemniczki inrō (印籠) zawieszane u paska.
    7. Kimono panny młodej jest śnieżnobiałe (白無垢, shiromuku). Biel to kolor śmierci – w dawnych czasach kobieta wychodząca za mąż “umierała” dla swojej rodziny. Wierzchnie okrycie (打掛, uchikake) oblubienicy jest z kolei czerwone lub wielobarwne z licznymi czerwonymi elementami, ponieważ czerwień to kolor przynoszący szczęście.
    8. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety, zakładają lewą połę kimona na prawą. Odwrotnie (tzn. prawą na lewą) zakłada się nieboszczykom.
    9. Aby damskie kimono, szczególnie jego pas – obi (帯) – dobrze układało się na damskiej sylwetce, należy ją spłaszczyć. Efekt uzyskuje się poprzez przytraczania w odpowiednich miejscach wypełniaczy i usztywniaczy. Kobiece ciało w kimonie powinno przypominać kolumnę.
    10. Obi zaczynało karierę jako dość wąska krajka, jednakowa dla kobiet i mężczyzn, której zadaniem było zapobieganie rozsuwaniu się pół ubioru. Z biegiem czasu damskie pasy stawały się coraz szersze i bardziej ozdobne a ich wiązanie przesunęło się na plecy.
    11. Dlaczego obi wiąże się na plecach? Ponieważ chodzenie z tak wymyślnymi węzłami na piersiach byłoby niewygodne. Ponieważ kiedyś była to oznaka statusu (“mam kogoś, kto upnie mi pas”). Oraz dlatego, że pas z przodu wiązały prostytutki, gdyż tak było im wygodniej z racji wykonywanego zawodu.
    12. Obi, oprócz wspomnianych już wypełniaczy i usztywniaczy, potrzebuje również specjalnej taśmy (帯揚げ, obiage) i sznureczka (帯締め, obijime), dzięki którym utrzyma się w porządku.
    13. Niektóre typy wiązań obi wymagają, dla nadania i zachowania pożądanego kształtu, wypełnienia w postaci poduszeczki (帯枕, obimakura).
    14. Są też obi w wersji dla leniwych. Składają się z szerokiej szarfy owijanej wokół talii i gotowego węzła przypinanego do pasa na plecach ;-)
    15. Obijime, oprócz funkcji praktycznej pełni również ozdobną. Dodatkowo, węzeł z przodu wygląda różnie zależnie od okazji.
      obijime - japonia-info.pl
    16. Pasy kandydatek na gejsze (芸者) / geiko (芸子), maiko (舞妓), mają długie końce spływające swobodnie wzdłuż ciała.
    17. Maiko noszą również bardziej ozdobne kimona z długimi, powiewającymi, rękawami. Można je też poznać po czerwonych kołnierzach. Im gęściej są one pokryte srebrnym haftem, tym mniej czasu dzieli dziewczynę od ceremonii “wywinięcia kołnierza” (erikae, 襟替え), czyli zostania pełnoprawną gejszą (te noszą białe kołnierze).
    18. Nietknięty węzeł pasa był symbolem wierności. Odnosiło się to do obu płci.
    19. Kark był uważany za najbardziej podniecającą część ciała kobiety, dlatego szczególnie gejsze, maiko i wyższe rangą prostytutki nosiły swoje stroje tak, żeby zsuwały się z karku tworząc rodzaj dekoltu podkreślonego specjalnym makijażem – charakterystycznym wzorem przypominającym literę „W”, co miało eksponować erotyzm tego miejsca.
    20. W okresie Heian szczególnie ceremonialnie obchodzono dwa razy do roku „dzień zmiany odzieży” (koromogae, 衣替え) – wiosną określonego dnia przestawano nosić szaty zimowe a zaczynano letnie a jesienią – odwrotnie.

w 80 blogów dookoła świata - japonia9info.pl

Zajrzyjcie też do wpisów przygotowanych przez pozostałych uczestników akcji:

Austria:

Viennese breakfast – Austriacy ubrani na ludowo – od święta i do biura

Chiny:

Biały Mały Tajfun – Stroje ludowe Yunnańczyków

Finlandia

Finolubna – Marimekko. Ikona fińskiej mody

Francja:

Zabierz Swego Lwa – Culottes, pantalon

Blog o Francji, Francuzach i języku francuskim – Porozmawiajmy o ciuchach

Moja Alzacja – Alzacki strój regionalny

Madou en France – Alzacki strój wczoraj i dziś

Blog o Francji i języku francuskim – Porozmawiajmy o ciuchach

Demain viens avec tes parents! – éléments du costume ancien

Gruzja:

Gruzja okiem nieobiektywnym: Gruzińskie stroje w różnych odsłonach

Hiszpania:

Slowlingo.pl – O fenomenie gospodarczym i modowym hiszpańskich marek odzieżowych

Kirgistan:

Kirgiski.pl – Tradycyjny strój kirgiski

Norwegia:

Norwegolożka: Bunad – norweski strój narodowy

Patinorway: Stroje w Norwegii – Jak poznać Norwega?

Szwajcaria:

Szwajcarskie Blabliblu: Szwajcarska tradycyjna koszula z motywem szarotki alpejskiej a ksenofobia

Turcja:

Turcja okiem nieobiektywnym: Tureckie stroje kiedyś i dziś

Włochy:

Studia, parla, ama.  – Bądź jak Sofia Loren

italia-nel-cuoreWłoski świat mody w męskim wydaniu

ikona wpisu: merec0 via Foter.com / CC BY

12 Komentarzy

    • Jedna moja znajoma Japonka przywiozła takie, gdy przyjechała na stypendium do Warszawy. Chciała zadawać d czasu do czasu szyku w kimonie, ale nie miałby kto jej pomóc z pasem :-)

Dodaj komentarz