Katakana




katakana - japonia-info.pl

Katakana to system pisma wykształcony poprzez skracanie zapisu kanji do wybranych elementów.

Na początku katakakany używano do notowania wymowy w tekstach buddyjskich spisanych po chińsku – przykład takiego zapisu znajdziemy w „Jojitsu-ron” (828 r.). Jest to buddyjski tekst spisany po chińsku, w którym znaki katakany użyte zostały jako mnemotechniczne notatki dotyczące wymowy. Następnie zaczęły pojawiać się teksty zapisane mieszanką kanji i katakany. Pierwszym znanym takim tekstem jest „Todaiji-fujumon-ko” z początków IX w. System ten nazwano kanamajiri-bun (pismo z domieszką kany). W połowie X w. katakaną spisano „Gosen-waka-shu” („Zbiór pieśni japońskich później wybranych”, 951 r.), a w XII w. – „Konjaku-monogatari” („Opowieści współczesne i dawne”, ok. 1120 r.). 

Początkowo, podobnie jak w przypadku man’yōgany i sōgany, w katakanie nie obowiązywała zasada „1 sylaba = 1 znak”. Jednakże do okresu Muromachi (1333 – 1560) udało się ustalić obowiązujący zbiór znaków. Ostatecznie katakana została ustandaryzowana, podobnie jak hiragana, w 1900 r. Znaki katakany, które nie weszły do obowiązującego obecnie kanonu nazywane są itai-kana (warianty katakany) albo kotai-gana (stara katakana).

Pierwotnie katakana służyła do zapisywania końcówek fleksyjnych w tekstach pisanych znakami (tak, jak teraz hiragana). Obecnie używana jest do notowania: wyrazów zapożyczonych z języków innych niż chiński (gairaigo), dźwiękonaśladowczych, takich, które powinny zostać wyróżnione w tekście oraz nazw roślin i zwierząt, których nie zapisuje się już znakami. Na potrzeby zapisu dźwięków z języków obcych, które nie występują w japońszczyźnie, powstają nowe kombinacje sylab. Zmodyfikowana katakana używana jest do zapisu wyrazów z języka Ajnów i Ryūkyū. Poza tym używana była do zapisywania tajwańskiej odmiany chińskiego.

W czasach obecnych katakana składa się z 48 znaków. Współczesna ortografia oddaje niemal dokładnie wszystkie dźwięki standardowej japońszczyzny, choć oczywiście spotyka się pewne nieregularności wymowy.

 

katakana - japonia-info.pl

  1. seion (清音) – sylaby bez znaków udźwięczniających;
  2. dakuon (濁音) – sylaby ze znakiem udźwięczniającym (゛);
  3. handakuon (半濁音) – sylaby z „półudźwięcznieniem” ( ゜ – tworzy szereg „p”);
  4. yōon (拗音) – sylaby ze ślizgiem palatalnym (ya / yu / yo)

zobacz też:

ikona wpisu: gnosis / john r / Foter.com / CC BY-NC-ND


Trochę się napracowałam, żeby przygotować dla Ciebie ten tekst. Mam nadzieję, że się udało :-) Jeśli Ci się podobało - podziel się ze znajomymi (ikonki poniżej).


Masz pytania? Napisz -> http://japonia-info.pl/kontakt/



Dostępne na stronach japonia-info.pl materiały przeznaczone są do użytku prywatnego, tzn. że nie możesz ich wykorzystywać ucząc innych albo zamieszczać na swoich stronach poświęconych nauce japońskiego lub czemukolwiek innemu, umieszczać w zbiorach materiałów do nauki (i nie tylko) ani robić z nimi tego, czego nie chciał(a)byś, żeby robiono z Twoją pracą. No chyba, że uzyskasz moją zgodę. Nie możesz też wykorzystywać ich na profilach społecznościowych bez podania źródła wraz z linkiem.





Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz