Hiragana – 11 ciekawostek




hiragana - ciekawostki - japonia-info.pl

Hiragana to pierwsze „znaczki”, które poznaje każdy uczący się japońskiego. Ale nie każdy wie, że z sylabariuszem tym wiąże się sporo ciekawostek. Poniżej zebrałam niektóre z nich.

  1. Poszczególne znaki hiragany to kursywna forma kanji o czytaniu (najczęściej chińskim) takim samym lub podobnym jak sylaba, którą reprezentują, np: あ [a] to kursywna forma 安 [on’yomi: an], わ [wa] to 和 [on’yomi: wa], ふ [fu] to 不 [on’yomi: fu] a め to 女 [kun’yomi: me] .
  2. Początkowo hiragana nazywana była onna-de (女手; pismo kobiece), ponieważ posługiwały się nią głównie kobiety.
  3. Pierwotnie hiragana służyła do zapisywania całych tekstów, bez używania kanji, a nie – jak obecnie – do zapisywania końcówek gramatycznych i wybranych wyrazów, których nie notuje się znakami chińskimi ani katakaną.
  4. Aż do 1900 r. nie było ustalonego zestawu znaków hiragany – poszczególne sylaby można było zanotować przy użyciu co najmniej kilku różnych znaków. Nieużywane oficjalnie znaki noszą dziś nazwę hentaigana (変体仮名) i nie wyszły zupełnie z użycia, co świetnie ilustrują zdjęcia zamieszczane na twitterowym profilu 変体仮名bot.
  5. Pierwszym porządkiem wymieniania znaków kany był wiersz „Iro-ha nioedo…”. Obecnie obowiązuje porządek „gojūonzu” (五十音; tabela 50 dźwięków).
  6. Znak を („wo”, wymawiany „o”) używany jest obecnie wyłącznie do notowania partykuły biernika. We wszystkich innych przypadkach, w których historyczna ortografia wymagała notacji を, używa się obecnie znaku お („o”).
  7. Nie używa się obecnie w ogóle znaków ゑ („we”) i ゐ („wi”), chociaż nadal stanowią część alfabetu. Wyrazy, w których występowały te sylaby, pisze się teraz odpowiednio przez: え („e”) i い („i”).
  8. Pierwotna pisownia przewidywała wyłącznie znaki tej samej wielkości – nie było małego „tsu” (っ), „ya” (ゃ), „yu” (ゅ) ani „yo” (ょ).
  9. Klasyczna ortografia różniła się od współczesnej w sposób co najmniej zaskakujący, np. słowo „motyl” obecnie zapisujemy kaną jako ちょう (chō), a przed reformą z 1946 r. pisało się je: てふ (lit. „tefu”, chociaż wymowa nie różniła się od dzisiejszej).
  10. W standardowym japońskim nie ma różnic w wymowie pomiędzy じ a ぢ (ji) oraz ず a づ (zu). Mimo takiego samego brzmienia znaki w poszczególnych parach są niewymienne – te z szeregu „ta” używane są sporadycznie, np. w wyrazach zaczynających się od chi (ち) lub tsu (つ), bezpośrednio po których występuje odpowiednio dźwięk ji (ぢ) lub zu (づ), np.: ちぢめる (縮める, skracać) albo つづく (続く, trwać, kontynuować).
  11. Sylaba „myu” (みゅ) prawie nie występuje w wyrazach czysto japońskich. Zdaniem Kindaichiego Haruhiko (金田一 春彦) za stuprocentowo japoński wyraz z tą sylabą można uznać wyłącznie nazwisko Omamyūda (小豆生田).

zobacz też:

ikona wpisu: kzys / Foter / CC BY


Trochę się napracowałam, żeby przygotować dla Ciebie ten tekst. Mam nadzieję, że się udało :-) Jeśli Ci się podobało - podziel się ze znajomymi (ikonki poniżej).


Masz pytania? Napisz -> http://japonia-info.pl/kontakt/



Dostępne na stronach japonia-info.pl materiały przeznaczone są do użytku prywatnego, tzn. że nie możesz ich wykorzystywać ucząc innych albo zamieszczać na swoich stronach poświęconych nauce japońskiego lub czemukolwiek innemu, umieszczać w zbiorach materiałów do nauki (i nie tylko) ani robić z nimi tego, czego nie chciał(a)byś, żeby robiono z Twoją pracą. No chyba, że uzyskasz moją zgodę. Nie możesz też wykorzystywać ich na profilach społecznościowych bez podania źródła wraz z linkiem.





Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz